fbpx

Als een bezetene ben ik aan het werk.

Doelen voor 2019, doelen voor 2020, 5 jaren plan. Vooruit kijken is regeren, of was het nou net anders om?

Het zweet breekt me uit, gloeiende wangen en vingers die razendsnel over het toetsenbord vliegen. Groei, marges, cashflows, prognoses, winst. De cijfers duizelen over het scherm. Ik, als Exel-analfabeet snap op een gegeven moment mijn eigen logica niet meer. Hoe kwam ik nou bij deze cijfers? Een diepe zucht.. ( oke, en wat scheldwoorden) twee koppen koffie en weer opnieuw beginnen. Het zal me lukken.  Verder met investeringen, analyses en Fte’s. Waar willen we naar toe, en hoe gaan we dat bereiken? En wat ben ik daar voor nodig?

altijd dat verrekte stemmetje

En dan dat stemmetje weer, Je bent hier niet goed genoeg voor, zie je nou wel… Waarom wilde je dit Esther, waar ben je aan begonnen? Het wordt te groot, niet meer te overzien. Zie je nou wel, je bent niet goed genoeg, bij lange na niet goed genoeg. Je wordt ingehaald, er zijn bedrijven die kopiëren alsof het een lieve lust is. De druk  om te presteren wordt groter. Kosten, baten, winst en verlies. Als een mantra herhaalt het zich. Cijfers, statistieken, personeelskosten. Ik ben geen boekhouder, ik krijg geen energie van cijfertjes. Ik wil mooie dingen creëren van hout en metaal. Mensen gelukkig maken, geometrische vormen ontwerpen en inspiratie op doen. dat klinkt in deze context een beetje als fladderend door het leven gaan en niet als de real-deals waar we dagelijks mee te maken hebben.

Gedachten buitelen over elkaar heen, onzekerheden, “wat als scenario’s” : In een kartonnen doos onder de brug, samen met de kindertjes en pip.  Geen vakanties, geen auto. Geen wijntjes meer maar kraanwater. Voor de rest van mijn leven met een molensteen om mijn nek. Gefaald… exit…zwaar mislukt. De stress is voelbaar  aanwezig in mijn lijf.

Pfoeee, angst voert de paniek. Waarom!!! Ik ben altijd enthousiast en optimistisch. Zie overal een creatieve oplossing in. Positieve mindset en met twee voeten op de grond. Nuchter, helder en ( meestal) niet overmoedig.

Boos op mezelf gooi de hele klote bende aan de kant. (Sorry, echt sorry maar zo voelde het nou eenmaal) Ik trek mijn jas aan en ga, ik heb lucht nodig. Frisse lucht voor een fris hoofd. Wandelen, ik wil alleen maar lopen… kilometer na kilometer.

Een saboteur in mijn hoofd

Er zit een saboteur in mijn hoofd, die een ongelofelijke blokkade aan het opgooien is.  Die mij gigantisch aan het pesten is. Die mij er van aan het overtuigen is dat ik niet goed genoeg ben. Dat ik, met mijn  ideeën niet mezelf, niet Fabryk en ook de rest wereld niet ga redden.

Net als in een film striemt de december regen in mijn gezicht. Flink huilen, en niet eens weten waarom. Dit zijn mijn struggle’s. Mijn issues wanneer het gaat over ondernemen.  Mijn angsten.  Angst voor het onbekende, het nog niet veilig voelende terrein? Ik weet het niet. En ook niet weten maakt angstig.

Zonder wrijving geen glans!

Wanneer de tranen op zijn komt de strijdlust terug. Hoezo ik kan dit niet? Ik kan dit fucking goed!! Ik ben hier de beste in! Ik hak die enorme berg met twijfels in kleine stukjes, en ruim ze een voor een op. Ik bel de accountant voor een afspraak, mijn adviseur voor een goed gesprek, en ram binnen een uur al mijn “things to do” er door. Zonder wrijving geen glans en geen groei zonder groeipijn. Het komt er nu op aan om mijn creativiteit aan te spreken en een concept te bedenken waarop we de komende jaren op kunnen voortborduren. Ik wil nog meer mensen kennis laten maken met Fabryk. Nog meer oplossingen bedenken voor woonproblemen. En niet te vergeten de belangrijkste pijlers van het jaar, de dagbesteding rond krijgen!

Ik voel een soort overwinningsflow over me heen komen. Als ik een ding heb geleerd dan is het dat je beter mensen om je heen kunt verzamelen die er nog veel beter in zijn dan jijzelf. De lijnen voor het komende jaar zijn uitgezet, de eerste stappen al gemaakt.

Fabryk naar het volgende level. Hoppa kom maar op!

 

X Esther